Road Show (2008)
Voormalig: Wise Guys (1999) / Bounce (2003)
Script: John Weidman
Direct naar:
In het kort: Road Show vertelt via het leven van de beroemde broers Mizner over talent, broederliefde en de Amerikaanse droom. Ondanks een moeizame totstandkoming en gemengde kritieken, wordt Road Show steeds meer erkend als een ondergewaardeerd juweel in Sondheims oeuvre.
“In the future this will be seen as the most revealing show about the greatest living lyricist and composer in Broadway history.”
Chris jones (theaterrecensent Chicago Tribune)
Overzicht Road Show – toelichting en fragmenten
Road Show volgt de avonturen van de gebroeders Mizner tijdens de goudkoorts en de vastgoedzeepbel in Florida. De historische gebeurtenissen zijn de achtergrond voor een verhaal over (verspild) talent, ambitie, familie en de Amerikaanse droom. De musical heeft veel eerdere vormen gekend, voordat Sondheim en John Weidman (Assassins) tevreden waren met het eindresultaat.
Samenvatting plot
De musical begint met de dood van de vader van de Mizner-broers, die hen aanmoedigt om hun dromen na te jagen en zichzelf opnieuw uit te vinden. Wilson Mizner is een charismatische en roekeloze avonturier, terwijl zijn broer Addison een meer voorzichtige en creatieve architect is. Samen reizen ze door Amerika op zoek naar fortuin en succes, van de goudvelden van Alaska tot Palm Beach in Florida. Wilson verliest zichzelf in gokken en bedrog, terwijl Addison probeert eerlijke successen te behalen door het ontwerpen van luxueuze huizen. Hun verschillende benaderingen leiden tot conflicten en uiteindelijk tot een breuk in hun relatie. De musical eindigt met een reflectie op hun levens en de erfenis van hun keuzes.
The Legendary Mizners
Het idee voor Road Show droeg Sondheim al met zich mee sinds begin jaren vijftig, toen hij in The New Yorker las over het boek The Legendary Mizners. De twee excentrieke broers leefden in de jaren 1872-1933 en lieten hun stempel achter in de Amerikaanse geschiedenis. Wilson was een man van vele talenten, met veel bravoure en weinig principes: toneelschrijver, ondernemer, verteller, vrouwenverslinder en gewiekste oplichter. Addison maakte naam als architect, in onder andere Palm Beach in Florida. Hij was een dromer, een bon vivant, op zoek naar sociale status en quasi-openlijk homoseksueel.
Moeizame totstandkoming
De weg naar Road Show was lang en moeizaam. Sondheim en Weidman werkten meer dan tien jaar aan de show, en slaagden er lange tijd niet in er een succes van te maken. Onder de namen Wise Guys, Gold! en Bounce kwamen er verschillende scripts en producties tot stand, waarin telkens een andere toon en thematiek bovenliggend was in het verhaal. De vele veranderingen van titel reflecteren dit. De musical bleef echter lijden aan een gebrek aan richting en focus. De productie van Bounce in 2003 werd “mild at best and disappointed at worst” ontvangen, schrijft Sondheim erover. In 2008 maakten Sondheim en Weidman met behulp van regisseur John Doyle een snellere, finale versie van de show.
Thematiek
Waar eerdere versies licht, positief en komisch van aard waren, kreeg de show uiteindelijk een iets meer dramatische toon. Het belangrijkste thema werd uiteindelijk het vinden van je eigen weg in het leven. Vandaar de titel Road Show. Het verhaal van de twee broers raakt een breed palet aan thema’s als Amerikaans ondernemerschap, opportunisme, hebzucht, broederliefde, volhardendheid, veerkracht, rivaliteit en moraliteit. Sondheim werd vooral aangesproken door de verspilling van talenten, in het bijzonder door Wilson die in een patroon van twaalf ambachten, dertien ongelukken elk succes weer uit zijn handen liet vallen. We zien talent als thema in veel musicals van Sondheim, zoals in Merrily We Roll Along en Sunday in the Park with George. John Weidman werd juist getroffen door Addison en de intense en complexe relatie tussen de twee broers. In Road Show kijken de broers postuum terug op hun leven en mislukkingen, op wat terecht is gekomen van hun talenten en komen ze uiteindelijk tot een verzoening na een geschiedenis vol conflicten en verwijten.
Muziek en teksten
De muziek van Road Show is gevarieerd en weerspiegelt de verschillende perioden en plaatsen in het leven van de Mizner-broers. Sondheim combineert ragtime, jazz en klassieke stijlen om de sfeer van de tijdsperiode op te roepen. De teksten zijn ongecompliceerd in vergelijking met veel ander werk van Sondheim, maar kenmerkend in hun scherpzinnigheid, ironie en emotie.
Ontvangst
Road Show is nooit op Broadway uitgevoerd. De Off-Broadway-productie van 2008 ontving wel een Obie Award en Drama Desk Award voor muziek en liedteksten. Het geldt als een ondergewaardeerd werk in Sondheims carrière. Sondheim zelf had altijd een zwak voor het stuk en was tevreden met de uiteindelijke vorm ervan. Zelf dacht hij dat Road Show net als Merrily We Roll Along een aantal jaren en producties nodig zou hebben om het spook van de moeizame totstandkoming en slechte ontvangst van eerdere versies te verjagen. En er zijn inderdaad tekenen van dat Road Show opnieuw wordt ontdekt en gewaardeerd in zijn uiteindelijke vorm.
Fragmenten (video’s in volgorde van de show)
- “It’s in your hands now” is de afscheidsboodschap van de stervende vader van de Mizners.
- In “Isn’t he something?” leest de moeder van beide broers over Wilson’s laatste ondernemingen, in aanwezigheid van Addison die voor haar zorgt terwijl Wilson er nooit is.
- In “The best thing that ever has happened to me” vindt Addison laat in zijn leven de liefde met Hollis.
- De finale, een combinatie van “Get out of my life”, “Go” en “What a waste (reprise)”, laat zien hoe Addison Hollis de deur wijst, omdat hij inmiddels verstrikt is geraakt in Wilson’s oplichterij en geen weg terug ziet. Vervolgens keert hij zich tegen zijn broer, en vinden ze tot slot een nieuwe balans als ze zich samen realiseren dat ze zijn overleden.
- Uit Bounce is het nummer “Bounce” opgenomen, uitgevoerd door Richard Kind die de rol van Addison Mizner speelde. Eerder in dezelfde video vertelt hij over de totstandkoming van Bounce.
Just brotherly love, brother, brotherly love.
You are the god-damnedest thing that has happened to me.
Ever.
When did I have this much happiness happen to me?
Never.
You needn’t have brilliance.
Just resilience.
Some men are tender souls
with worthy goals
they keep fulfilling.
Some men ignore the rules,
are rogues and fools,
and thrilling.
Stephen Sondheim over Road Show
“The story was sturdy; it just took us fourteen years to find out what it was—fourteen years and four scripts, reflected in their titles: Wise Guys (opportunity vs. opportunism); Gold! (greed vs. morality); Bounce (resilience and reinvention); and Road Show (finding your destiny). Road Show is the right title for what we arrived at, but it’s a bit drab; I still prefer Get Rich Quick!, which hints at all four. Like Wilson, the show kept reinventing itself. “What’s Next?” could have been our theme song, and maybe even our title.
It took four scripts and three directors, each of whom had an idea of how to arrive at what the show should be: Sam [Mendes, red.]’s to enlarge its scope by freeing us from the facts of the Mizners’ lives; Hal [Prince, red.]’s to aerate it by introducing a heterosexual element to the story; [John, red.] Doyle’s to blur its picaresque quality with quick cuts and the telescoping of scenes. All the ideas seemed reasonable enough at the time, and John and I, like the Mizners, felt we should explore each road. It was the last one that hit the mark: Doyle’s approach was an exemplary manifestation of Less Is More and Content Dictates Form, and the piece became the one we were trying to write but didn’t know it.
Road Show was greeted dismissively: respectfully, but unexcitedly. Part of this response, I think, was that in different guises it had already received two productions, neither of which was satisfying, and maybe even unconsciously (or maybe consciously) by the critics and theater cognoscenti as having passed its sell-by date. Perhaps it always will be greeted dismissively, and perhaps my fondness for it and my pride in it exemplify the parent’s defensive love of the homelier child, but what matters to me is that John and I finally got the show we wanted. The last line of the show [“Sooner or later we’ll get it right”, red.] proved to be prophetic.”
Meer Road Show: audio en video
Ga naar Meer Sondheim voor het complete Sondheim-archief.
Recensies van Road Show
Chicago en Washington D.C. productie Bounce (2003)
“After a singularly tortured genesis involving workshops, false starts and lawsuits, the new Stephen Sondheim musical finally spluttered onto the stage of Chi’s Goodman Theater, in a sad state of dramaturgical chaos. Sondheim’s thoroughly splendid, traditional Broadway score deserves far better, but if anyone is ever going to pay attention to the jaunty and poignant melodies herein (and they should), the show will have to learn to make the case for minor historical figures Addison and Wilson Mizner as metaphors, something larger than their tawdry, self-loathing selves.” – Chris Jones, Variety (2003)
Off-Broadway productie (2008)
“Less complex than many of his scores, the songs are nonetheless unmistakably Sondheim. Always in the service of storytelling, they are leisurely, mainly low-key numbers given an appealing early 20th century sound by Jonathan Tunick’s stately orchestrations. Road Show could have used more emotional texture and lucidity in papering its themes onto the brothers’ post-mortem, but it’s an alluring odyssey, and the Public Theater deserves credit for finally giving New York audiences the chance to experience it. Imperfect as the show is, nobody who cares about musical theater should miss it.” – David Rooney, Variety (2008)
“But the show’s greatest interest for fans of Mr. Sondheim lies in seeing how what was once meant to be light and buoyant fare has been reshaped into something more somber. The great living master of the American musical has returned to the shadows where, artistically at least, he has always felt most at home. […] The bulk of Road Show continues to be extended expository musical numbers that trace the brothers’ travels, schemes and metamorphoses. These are often brisk, forward-moving songs with unusually simple and straightforward lyrics by Sondheim standards that essentially iterate “And then they did this.” While they’re cleverly shaped and staged, they do grow repetitive, and they tend both to shrink and enlarge the brothers in ways that keep us from really knowing them. Despite the creepier Freudian accents provided in this version, the Mizners mostly come across as emblematic figures in a pageant of American ambition and folly.” – Ben Brantley, The New York Times (2008)
New York Encores (2019)
“Mr. Sondheim is not only one of the theater’s great artists, he is one of its great collaborators. That can feel like a contradiction in terms, particularly when a work like Road Show, tirelessly revised in search of its true self, seems to be heading every way but his. What a shame that so much beautiful material was dropped like excess baggage along the way! And yet, if he had the slightest sense of shame, it would be a shame. Even here, even now, isn’t he something!” – Jesse Green, The New York Times (2019)
Eén opmerking over 'Road Show (2008)'