Merrily we roll along (1981)
Script: George Furth
Direct naar:
In het kort: Merrily is een omgekeerde tijdreis langs ambitie, vriendschap en verloren idealen. Het is een show met zijn eigen comeback-story: aanvankelijk een flop, vervolgens een cultklassieker en in 2023 alsnog een groot succes op Broadway.
Steve wrote a masterpiece, and I have given everything I had to it. It’s about a lifetime, and Merrily morphs with us. It asks us, ‘How did I get to be here?’
maria Friedman (regisseur Broadway-productie 2023)
Overzicht Merrily We Roll Along – toelichting en fragmenten
Merrily We Roll Along is in de bijna vijftig jaar sinds zijn totstandkoming van flop naar top gegaan. De musical heeft een omgekeerd chronologische vertelstructuur en onderzoekt de impact van keuzes, ambitie en de onvermijdelijke veranderingen die het leven met zich meebrengt. De muziek heeft een traditionele musical-stijl en is indrukwekkend in de manier waarop verleden en heden muzikaal zijn verweven.
Samenvatting plot
De musical draait om de succesvolle filmmaker en componist Frank en zijn oude vrienden Charley en Mary die samen met hem probeerden het te maken als componisten en schrijvers. Aan het begin van de show zien we hoe Frank temidden van commercieel succes persoonlijk nederlagen lijdt. Vervolgens gaat de show stap voor stap terug in de tijd en zien we – in omgekeerde volgorde van 1981 naar 1957 – hoe jeugdig enthousiasme, idealisme, ambitie en vriendschap gaandeweg eindigden in verdriet, verwijdering en teleurstelling. Verspild talent, vriendschap, acceptatie en verandering zijn achterliggende thema’s.
Totstandkoming
Merrily We Roll Along is een bewerking van het gelijknamige toneelstuk van George S. Kaufman en Moss Hart uit 1934. Op initiatief van regisseur-producent Hal Prince werkten Sondheim en schrijver George Furth – die samen ook Company maakten – aan deze musicalbewerking.
Muziek en teksten
Sondheims partituur is een mix van traditionele en onconventionele vormen. In basisvorm en klank zijn de nummers geschreven in de stijl van de traditionele Broadway-muziek van de jaren 1950, aangezien het verhaal daar in chronologisch opzicht begint. Het is een duidelijke afwijking van de muzikale complexiteit van Sondheims eerdere werk.
Solving dreams, not just trusting them.
Taking dreams, readjusting them.
It’s called letting
go your illusions,
and don’t confuse |them with dreams
He flies off
to California.
I discuss him
with my shrink.
That’s the story of
the way we work,
Me and Franklin Shepard, Inc.
It could have
kept on growing,
instead of just kept on.
We had a good thing going.
Going.
Gone.
Sondheim speelt daarnaast met heden en verleden en de terugwaartse structuur in de partituur. Hij herhaalt bepaalde muzikale secties, maar laat thema’s en motieven door de tijd heen evolueren en transformeren. Zo weerspiegelt hij hoe bepaalde momenten en herinneringen in het leven van de personages veranderen in betekenis naarmate de tijd verstrijkt. Dezelfde muzikale passages krijgen verschillende emotionele ladingen afhankelijk van waar ze in de omgekeerde tijdlijn van de show worden geplaatst. Ook gebruikt hij enkele van deze muzikale herhalingen om onderstromen van herinneringen bij de personages in hun latere jaren te vertegenwoordigen. Vanwege de strikte regels die Sondheim zichzelf oplegde, was de muziek van Merrily We Roll Along een van de moeilijkste om te schrijven in zijn carrière.
Voorbeeld is het nummer “Not a Day Goes By,” dat voor het eerst bitter wordt gezongen door Frank na zijn scheiding van Beth. Laat in de tweede akte is het opnieuw te horen, ditmaal tijdens hun huwelijk. Een ander voorbeeld is “Good Thing Going,” dat geleidelijk wordt gedeconstrueerd gedurende de musical voordat het zijn finale – maar oorspronkelijke – vorm bereikt als “Who Wants to Live in New York?”.
Oorspronkelijke ontvangst
Merrily We Roll Along was aanvankelijk een flop. Problemen werden vooral gezien in het script en de casting. De opzet van de musical betekent dat het publiek eerst geconfronteerd wordt met de hoofdpersonen in hun meest onsympathieke, teleurgestelde vorm, waardoor emotionele connectie met de hoofdpersonen moeilijk is. De show kreeg slechte kritieken en sloot na 16 voorstellingen. Naast de problemen met de musical zelf speelde in de ogen van Sondheim enig sentiment ook een rol. Hij schreef daarover: “…Hal [Prince] and I were resented as having become succesful despite our maverick ventures. We had done eccentric shows and yet were not living in garrets. In commercial theater this was not only an anomaly, it was an irritation”.
Dit leidde na Merrily tot het einde van de professionele samenwerking tussen Hal Prince en Stephen Sondheim, die samen ook West Side Story, A Funny Thing, Company, Follies, A Little Night Music, Pacific Overtures, en Sweeney Todd maakten. Ze zouden pas weer samenwerken bij Road Show.
Tweede leven: succes op Broadway en verfilming
Sondheim en Furth zijn nog jarenlang aan de show blijven sleutelen en in gewijzigde vorm heeft de musical een tweede leven gekregen. Het stuk beleefde de afgelopen jaren vaker revivals, maar brak definitief uit de hoek van de “cultflop” met een commercieel zeer succesvolle eerste Broadway-revival in 2023 met Jonathan Groff, Daniel Radcliffe en Lindsay Mendez, onder regie van Maria Friedman. De productie won vier Tony Awards, waaronder Beste Revival. De innemende cast speelde een belangrijke rol in het succes ervan. Merrily wordt momenteel tevens verfilmd over een periode van twintig jaar met Blake Jenner, Ben Platt en Beanie Feldstein in de hoofdrollen.
Fragmenten (video’s in volgorde van de show)
- “Old friends” is het lied waarmee Frank, Charley en Mary elkaar herinneren aan hun levenslange band temidden van toenemende verwijdering. Het komt eerst kort in reprisevorm aan bod, en pas later in volledige versie. Het fragment is een vrije vorm ervan voor de musical revue Putting it together.
- “Franklin Shepard Inc” is een lied waarin Charley tijdens een televisie-interview zijn frustratie uit over de keuzes die Frank maakt en waarmee hij hun vriendschap en hun idealen verloochent.
- “Growing up” is een latere toevoeging van Sondheim, waarin Frank reflecteert op zijn keuzes in het leven. Bedoeling van het lied was om Franks interne dialoog te laten zien om zijn onsympathieke gedrag te verzachten en het publiek uit te nodigen verbinding met hem te maken.
- “Not a day goes by” komt twee keer voor in de show. Eerst als Beth’s reactie op Franks poging haar af te doen zien van een scheiding nadat hij is vreemd gegaan, waarbij hij stelt dat ze nog steeds van hem houdt. Die versie zien we hier van Bernadette Peters. Later in de show komt het lied terug als duet op hun huwelijksdag.
- In “Now you know” praat Beth in op Frank na zijn scheiding. Het nummer biedt een moment van realisme en pragmatisme in een musical over de idealen en dromen van zijn personages.
- “Good thing going” is een lied dat Charley en Frank presenteren uit hun nieuwe show voor een publiek dat er een half oor voor heeft. Het lied werd gecoverd door onder meer Frank Sinatra.
- In “Opening doors” zien we hoe de drie vrienden als jongeren op zoek waren naar hun doorbraak. Hierin zijn autobiografische elementen opgenomen, zo zijn de woorden over Strawinsky een parafrasering van de afwijzing van West Side Story door een producent. Stephen Sondheim speelt in dit fragment zelf de producent. De zo gewenste “melody” die de producent verkeerd neuriet, is “Some enchanted evening” uit Rodgers en Hammersteins South Pacific.
- Het slotnummer is “Our time”, vol van ambitie en hoop, dat een melancholieke smaak nalaat, wetend hoe het verhaal voor de vrienden verder zal gaan.
- Ook te zien: “Rich and happy” uit Putting it Together. Het nummer werd in latere versies van Merrily vervangen door “That Frank” en diende als introductie van Frank en zijn keuzes voor financieel boven artistiek gewin.
What’s wrong with letting them
tap their toes a bit?
I’ll let you know when Stravinsky has a hit –
give me some melody!
It’s our time,
breathe it in.
Worlds to change and worlds to win.
Our turn,
we’re what’s new,
Me and you, pal,
Me and you!
Stephen Sondheim over Merrily We Roll Along
“The show gave me the chance to revert to the sharp urban feeling of the songs in Company and Follies, the kind of ‘smart’ lyric style typical of so many theater songs of the preceding decades that, at its best, restricted by its thirty-two-bar straitjacket, had the precision and concentration of a sonnet. The simplicity of such a form might make it seem easy to write, but it isn’t, and it’s harder still to tell a story in a sequence of such rigid patterns. The constraints of repeated refrain lines and frugal concision in all but the patter songs in Merrily We Roll Along was in uncomfortable contrast to the free and easy flow of the arioso writing which had characterized Sweeney Todd. That challenge, of course, is what exhilarated me. Of all the shows I’ve worked on, Merrily We Roll Along was, with the possible exception of A Funny Thing Happened on the Way to the Forum (and for similar reasons), the most difficult score to write. With Forum, however, I didn’t have to worry about holding the score together—the piece didn’t require cohesion, only variety.
Indeed, the score of Merrily turned out to be what I wanted it to be, and eventually the show did, too. In its initial incarnation it was deplored by the critics and ignored by the public, and it took a number of revisions over the years for George Furth and me to make it the show we had hoped for. The turning point took place in La Jolla in 1985 in a production supervised and directed by James Lapine. He suggested some structural changes, particularly in Act One […], which were crucial. Encouraged, George and I kept tinkering until, in 1992, for a production in Leicester, England, we finally succeeded in fixing the show to our satisfaction, and when years later it was produced in London, others agreed: it won the Laurence Olivier Award as Best Musical of the Year.”
Meer Merrily We Roll Along: audio en video
Cast albums
Voorstellingen/concerten
Ga naar Meer Sondheim voor het complete Sondheim-archief.
Merrily We Roll Along in Nederland
Meest recente grote productie
KONINKLIJK BALLET VAN VLAANDEREN
Première: 1 februari 2004, Theater aan de Parade, ‘s-Hertogenbosch
Cast: Jan Schepens (Frank), Ellen Pieters (Mary), Ara Halici (Charlie), e.a.
Vertaling: Allard Blom
Regie: Martin Michel
Prijzen: Vier Musical Award-nominaties voor castleden; verzilverd door Ara Harici.
Recensies van Merrily We Roll Along
Originele Broadway productie (1981)
“As we all should probably have learned by now, to be a Stephen Sondheim fan is to have one’s heart broken at regular intervals. Usually the heartbreak comes from Mr. Sondheim’s songs -for his music can tear through us with an emotional force as moving as Gershwin’s. And sometimes the pain is compounded by another factor – for some of Mr. Sondheim’s most powerful work turns up in shows (Anyone Can Whistle, Pacific Overtures) that fail. Suffice it to say that both kinds of pain are abundant in Merrily We Roll Along, the new Sondheim-Harold Prince-George Furth musical that opened at the Alvin last night. Mr. Sondheim has given this evening a half-dozen songs that are crushing and beautiful – that soar and linger and hurt. But the show that contains them is a shambles.” – Frank Rich, The New York Times (1981)
Broadway revival (2023)
“[Director Maria] Friedman’s great insight — perhaps owing to her own long career onstage — is to have sought out actors she, and we, can entirely trust, and to trust them. (It sounds simple. It’s not.) She locates the play’s potential to be caring rather than callous not on the page but in the specific human beings who are here, doing this thing, right now. A central trio as sensitive and superb as this one doesn’t just make Merrily more moving; it makes it much more fun. It even adds a faint glimmer of something resembling hope. If Frank can reconsider, then he may yet change. Or he may not. But either way, an actor must show us, as Groff does, a true encounter with the mirror. With their irresistible energy and chemistry, Mendez, Groff, and Radcliffe lift Merrily up, yet keep it grounded with real, apparent affection and emotional heft. They are the ones reviving the play, by revealing and jump-starting its heart.” – Sara Holdren, Vulture (2023).
“But with the opening of its first Broadway revival, after 42 years in the wilderness and the death of Sondheim in 2021, Merrily is no longer lost. Maria Friedman’s unsparing direction and a thrillingly fierce central performance by Jonathan Groff have given the show the hard shell it lacked. Now heartbreaking in the poignant sense only, Merrily has been found in the dark.” – Jesse Green, The New York Times (2023)
