The Frogs (1974)
Script: Burt Shevelove (1974), aanvullingen in 2004 door Nathan Lane
Gebaseerd op komedie van Aristophanes (405 v. Chr.)
Direct naar:
In het kort: The Frogs is een satirische nichemusical die klassieke komedie combineert met moderne maatschappijkritiek. Oorspronkelijk was het een kleine productie voor Yale-studenten. De show werd 30 jaar later verlengd tot een Broadway-productie.
There’s low comedy and high comedy, and then Aristophanes would, through the chorus, speak to the audience and give them his political point of view. I guess it’s sorta like Saturday Night Live in tunics.
nathan lane (acteur, schrijver)
Overzicht The Frogs – toelichting en fragmenten
The Frogs is een eigenaardig en komisch uitstapje in het oeuvre van Sondheim. De show combineert een Griekse klassieker met moderne thema’s, en onderbroekenlol met kritische noten over leiderschap en politiek. Het is in zijn aard en ambitie een kleine musical, waaraan Sondheim in de loop der jaren een aantal nummers bijdroeg. Dertig jaar na de oorspronkelijke productie belandde het toch op Broadway. Niettemin bleef The Frogs een nicheproductie en bereikte het geen brede commerciële populariteit.
Samenvatting plot
Het stuk is losjes gebaseerd op Aristophanes’ komedie met dezelfde naam en gaat over de god Dionysus die besluit om George Bernard Shaw (Euripides in Aristophanes’ versie) uit de Onderwereld te halen, zodat die nieuwe stukken kan schrijven om de wereld te verheffen. Onderweg ontmoeten hij en zijn slaaf Xanthias verschillende karakters en komen ze terecht in een humoristische en filosofische wedstrijd tussen Shaw en William Shakespeare, die bepalen wie de wereld kan redden met hun woorden en wijsheid.
Stijl en muziek
De geest van Aristophanes waart in de musical rond, vooral in de satirische humor, vulgariteit en moralistische teksten. Sondheim schreef muziek passend bij traditionele Griekse tradities, zoals meerdere koornummers.
Maatschappelijke thema’s zijn onder meer de rol van kunst en kunstenaars in de maatschappij, waarbij de vraag wordt gesteld of kunst daadwerkelijk de kracht heeft om sociale verandering teweeg te brengen. De musical stelt kritische vragen over leiderschap en politieke verantwoordelijkheid. De wedstrijd tussen Shaw en Shakespeare gaat niet alleen over literaire verdiensten, maar ook over wie de beste ideeën heeft om de samenleving te verbeteren.
Totstandkoming
The Frogs heeft een ongebruikelijke productiegeschiedenis. Sondheim schreef het als een gunst voor een vriend, die was gevraagd zijn versie van The Frogs uit 1941 te herhalen op Yale. Sondheim zou er een paar liedjes voor hem aan toevoegen in enkele weken tijd, voor een klein aantal voorstellingen (uiteindelijk acht) in het zwembad van Yale University. De cast bestond uit Yale-studenten, waaronder actrices Meryl Streep en Sigourney Weaver en toneelschrijver Christopher Durang.
Ontvangst
De productie was zowel ambitieus als uitdagend, gezien de ongebruikelijke locatie en de complexe technische eisen. De ontspannen exercitie veranderde in een ramp, in de ogen van Sondheim voornamelijk door producent Robert Brustein over wie hij vernietigend is in zijn boek “Finishing the hat”. Brustein had ook nog in het geheim recensenten had uitgenodigd om te komen kijken naar een show die nog niet klaar was om op te voeren. Desondanks werd het stuk goed ontvangen door critici en het publiek en de satirische humor werd geprezen.
Broadway-productie
In 2004 maakte Nathan Lane een avondvullende musical van The Frogs. Het script werd herzien en uitgebreid voor een Broadway-productie, geregisseerd door Susan Stroman, met Nathan Lane in de hoofdrol als Dionysus. Deze versie bevatte tevens nieuwe muziek en teksten van Sondheim. De Broadway-versie kreeg gemengde tot negatieve recensies; de productie werd geprezen om zijn ambitie en de uitstekende uitvoeringen van de cast, maar bekritiseerd om het gebrek aan richting en de overmatige focus in script en productie op en rond de persoon van Nathan Lane. Een ingekorte concertversie van MasterVoices in New York in 2023 werd echter goed ontvangen.
So please don’t fart.
There’s very little air and this is art.
And should we
get offensive,
don’t lose heart.
Pretend it’s just
the playwright
being smart.
Eventually we’ll get to the catharsis,
then depart.
But they stayed
there as stars
in the shape
of a crown.
And they’re there every night
as a sign of our love,
and it fills me
with joy,
and it fills me
with pain.[…]
There are
no stars in hell.
Just as well.
Let the leaders raise your voices
for you.
Let the critics make your choices
for you.
Somewhere somebody
rejoices
for you:
the dead.
Fragmenten (video’s in volgorde van de show)
- “Prologos: Invocation and instructions to the audience” is het openingsnummer, oorspronkelijk geschreven met de bedoeling als opening te dienen voor A Funny Thing Happened on the Way to the Forum.
- “Ariadne” is een van de toevoegingen voor de productie van 2004, waarin Dionysus zich zijn overleden vrouw herinnert.
- “Fear no more” is een lied met tekst van William Shakespeare. Shakespeare beslecht hiermee als personage in de musical de wedstrijd met Shaw, als als antwoord op Dionysus vraag naar de gevoelens van een jonge man over de dood. Sondheim schreef het lied een jaar na de eerste productie voor een uitvoering in Cleveland.
Stephen Sondheim over The Frogs
“Despite its botched birth, it was received rather kindly by both press and public, and it improved considerably during its second and final week, when Burt [Shevelove, red.] and I had a chance to tinker with the writing as well as the reverberant acoustics which made the orchestra sound as if it had been piped in from a neighboring tunnel, and Burt had a chance to pull the troops together. Neither of us spoke publicly about the ineptitude of the production process; we finished our work, licked our wounds, packed up our things and went home, only to find that Mr. Brustein had written an article for The New York Times, commenting on the difficulty of revivifying the classics while having to deal with “Broadway” types like Burt and me. […]
The experience of writing [the lyrics for The Frogs, red.] was primarily – wait for it – an academic one. It was an exercise: it offered me a chance to harangue an audience, to use a chorus a cappella to make sound effects, to write massed choral music, and to indulge in vulgarity, adolescent humor and moral preachment, just like Aristophanes. […]
The additional lyrics for the revival of the show […] were written to suit the requests of the star and director, a process I had encountered before; they were tailored for a commercial, albeit nonprofit production (the two are not as dissimilar as you might think, particularly in New York). Although the 2004 production was professional, it did have his problems, but at least they were professional problems: problems of writing, staging, performance and ego. And the egos of the professional theater are nothing compared to those lurking in the Groves of Academe. […] Although it had many and effective moments in both dialogue and staging, it suffered from inflation. In Aristophanes’ and Burt’s hands, it had been an hour and a half long; it should have stayed that way.”
Meer The Frogs: audio en video
Voorstellingen/concerten
Ga naar Meer Sondheim voor het complete Sondheim-archief.
Recensies van The Frogs
Originele Yale productie (1974)
“Mr. Shevelove’s adaptation —he is also the director—is faithful to the spirit of Aristophanes while taking outrageous liberties with his text. Dionysos still journeys to Hades to bring back a poet from the dead to stimulate the living. But the key to Mr. Shevelove’s healthy disrespect is the statement inserted in the program: “The time is the present. The place is ancient Greece.” The jokes, funny and ribald, are by Mr. Shevelove, the music by his “Forum” partner, Stephen Sondheim. There are six “musical numbers,” stretches of songs between the words, ranging from the effervescent “Parados,” the score for a sensational water ballet, to “Parabasis,” which simply marks time. Another week of effort from Mr. Sondheim and the show might have the full score it deserves. […] But most of “Frogs”‐90 minutes, without an intermission—is good adulterated fun.” – Mel Gussow, The New York Times (1974)
Broadway productie (2004)
“Even the crème de la crème can curdle every now and then. Consider ”The Frogs,” which opened last night at the Vivian Beaumont Theater as part of the Lincoln Center Festival. This musical updating of a 1974 adaptation of Aristophanes’ 2,400-year-old comedy of gods and playwrights has the highest concentration of blue-ribbon talent of any show now on Broadway […] The composer is — reverent pause, please — Stephen Sondheim, whose name alone causes acolytes of the American musical to bow their heads. […] After dwelling with such craven procrastination on the fine ingredients that make up ”The Frogs,” I am forced to concede that what should have been a zesty, airy soufflé is a soggy, lumpy batter that never shows the slightest signs of rising. Staged in 1974 as a publicity-garnering, hourlong novelty by the Yale School of Drama — around and in the university gymnasium swimming pool, if you please — this bauble of a show has been reshaped to fill two and a half hours. The results suggest that to stretch something this slight is to shatter it. […]
Much of the score of ”The Frogs” exhales this musical complexity. Even many of the choral numbers, with their use of dissonant counterpoint and lonely solo lines, convey somber, barbed introspection. (One of them, ”It’s Only a Play,” is a beauty.) This inwardness unfortunately clashes like cymbals with the flashy outwardness of Ms. Stroman’s floor-show staging and of the gag-driven book.” – Ben Brantley, The New York Times (2004)
Off West End (2017)
“Even if it takes time to get to the climactic bout, the journey is enjoyable. Disproving the idea that he can’t do touching love songs, Sondheim gives Dionysos a beautiful hymn to Ariadne. The chorus for the frogs spawns a fiendishly intricate number in which they contrast their easygoing existence with that of “fancy-pants humanitarians and chatty platitudinarians”. And, when it comes to the crucial contest, the advocates of Shaw wittily comment on “such sanity, humanity, who cares about the vanity” while Shakespeare’s “Fear no more the heat o’ the sun” is given a supremely musical setting. The problem is that Shaw’s pugnacious wit is no match for Shakespeare’s poetic power and the verdict is predictable. Sondheim later intriguingly suggested that it might have been more dramatic if the antagonists had been Arthur Miller and Tennessee Williams.” – Michael Billington, The Guardian (2017)
