Do I Hear a Waltz? (1964)
Script: Arthur Laurents
Muziek: Richard Rodgers
Direct naar:
In het kort: Do I Hear A Waltz? is een bijna “vergeten” musical met mooie muziek van Richard Rodgers en creatieve, vermakelijke teksten van Sondheim. De musical bereikt ondanks mooie momenten geen grote hoogten en kwam met weinig liefde tot stand.
Even with the Richard Rodgers score, Sondheim has put more psychology into it. […] For me it sparkles because you feel his intelligence, and nothing is ever twee or simple. […] Every sentence reveals something else.
Melissa Errico, actrice en zangeres
Overzicht Do I Hear a Waltz? – toelichting en fragmenten
I cry promptly Mondays at high noon.
Roses are dancing
with peonies
Yes it’s true!
Don’t you see? Everything’s suddenly Viennese,
Can’t be you!
Must be me!
But why be vicious?
They keep it out of sight.
Good show!
They’re gonna be
all right.
I love Americans, and my home is yours.
I can’t be responsible, so lock your doors.
Do I Hear a Waltz? is misschien wel de minst bekende musical waar Sondheim ooit aan meewerkte. Hij schreef de teksten bij de muziek van Richard Rodgers (componist van o.a. Oklahoma!, The Sound of Music en South Pacific). Ondanks een veelheid aan mooie elementen geldt het als een gemankeerd stuk.
Samenvatting plot
Do I Hear a Waltz? is gebaseerd op het toneelstuk The time of the cuckoo van Arthur Laurents, dat in 1955 verfilmd werd als Summertime met Katharine Hepburn. Hoofdpersoon is Leona Samish, een Amerikaanse secretaresse die op vakantie gaat naar Venetië. Daar ontmoet ze de charmante antiekverkoper Renato Di Rossi. Hoewel Leona zich aangetrokken voelt tot Renato, komt ze er al snel achter dat hij getrouwd is en niet van plan is zijn vrouw te verlaten. Terwijl ze worstelt met haar gevoelens en de realiteit van de situatie, ontdekt Leona dat ware liefde soms onbereikbaar blijft. Het stuk verkent thema’s van eenzaamheid, romantiek, eigenwaarde en de kloof tussen fantasie en werkelijkheid.
Totstandkoming
De geboorte van de musical vond plaats onder slecht gesternte. Oscar Hammerstein, de beoogde tekstschrijver, overleed en stelde voor zijn dood voor om Sondheim hem te laten vervangen. Zijn compagnon, componist Richard Rodgers, kampte met alcoholproblemen en vertwijfeling over zijn eigen kunnen. Hij weigerde muziek te herschrijven en vond Sondheims teksten niet goed. Sondheim zelf ging het project aan onder druk van Mary Rodgers, de wens van Hammerstein en zijn eigen wens financieel garen te spinnen bij de vertaling van een reeds verfilmd toneelstuk naar een musical. Al met al was er bij de makers noch liefde voor elkaar noch voor de musical zelf.
Ontvangst
De show kreeg gematigd positieve en negatieve recensies. De Broadway-productie kreeg weliswaar 220 voorstellingen, drie Tony-nominaties en een aantal nummers werden uitgebracht als single en op de radio gespeeld, maar de musical verdiende de kosten niet terug, won geen prijzen en kreeg nauwelijks revivals. Kern van de inhoudelijke kritiek was destijds dat de verandering van toneelstuk naar musical niets toevoegde, en de muziek slechts als omlijsting dienst deed. Sondheim deelde die kritiek en noemde de musical “not a bad show, merely a dead one”.
In de jaren negentig deed Sondheim samen met Arthur Laurents een uitgebreide revisie. Revivals van het stuk zijn niettemin nog altijd schaars. Recensies van revivals waren soms positief, maar de mismatch tussen script en muziek bleef bestaan.
Encores!
Sinds 1994 vindt in New York de concertreeks Encores! plaats, waarin “vergeten” Amerikaanse musicals kort opnieuw worden opgevoerd. Dat gebeurde onder andere voor Sondheim-musicals Anyone Can Whistle, Merrily We Roll Along en ook voor Do I Hear a Waltz?. Een van de video’s hiernaast geeft een impressie van die productie uit 2016, met daarin korte fragmenten uit zes songs uit de show.
We’re gonna be all right
Het lied “We’re gonna be all right” is een mooi en geslaagd voorbeeld van Sondheims stijl als tekstschrijver. Het werd echter in de versie op deze site nooit in de musical opgenomen. Sondheims teksten hiervoor werden na een aanvankelijk enthousiast onthaal door Richard Rodgers, de volgende dag door hem afgewezen, omdat zijn vrouw Dorothy haar eigen huwelijk er teveel in herkende en mogelijk de impliciete goedkeuring van buitenechtelijke affaires en homoseksualiteit te ver vond gaan.
Overige fragmenten (in volgorde van de show)
- “Someone woke up” is het eerste lied van de musical, waarin Leona arriveert in Venetië vanuit New York.
- In “This week Americans” ontmoet ze pension-eigenaar Fioria. In dit komische lied praat Fioria haar nieuwe Amerikaanse gasten naar de mond door af te geven op alle andere gasten/nationaliteiten. Aan het einde van de show zingt ze het opnieuw, maar aangepast op haar nieuwe gasten uit Engeland.
- “Someone like you”, waarmee Renato Leona verleidt, werd als single uitgebracht door Sergio Franchi, die een hoofdrol speelde in de originele productie.
- “Take the moment”, waarin de getrouwde Renato Leona uitnodigt haar reserves te laten gaan en een affaire met hem aan te gaan, laat bovenal de kwaliteit en stijl van Rodgers als componist zien.
- Dat geldt ook voor de titelsong “Do I hear a waltz?“, een liefdeslied van Leona met de Italiaanse Renato. Het lied kreeg wat aandacht buiten het theater om, zoals in het fragment uit de Ed Sullivan Show. Het bevat een aantal inventieve rijmen, zoals “Danubey”/”can you be” en “peonies”/”Viennese”. De fragmenten zijn van de originele cast bij de Ed Sullivan Show en van George Hearn en Carol Burnett uit de revue Putting it together.
Stephen Sondheim over Do I Hear a Waltz?
“The biggest hits, even the most execrable ones, have generally been written by people who loved the story they were telling and how they were telling it. In the sorry case of Do I Hear a Waltz? that category did not include Arthur Laurents, Richard Rodgers or me. The show deserved its failure.
I had learned from observing Lenny [Leonard Bernstein, red.] that there is nothing wrong with falling, as long as you don’t fall from the lowest rung. Do I Hear a Waltz? was the lowest rung. Between it and Anyone Can Whistle I learned that the only reason to write a show is for love – just not too much of it.
Discussing the song “Bargaining” […] I said it was pleasant, but no showstopper. Unfortunately, that describes the whole show. That and the fact that it shouldn’t have been written in the first place. It was my first and only “Why?” musical. Friendship, obligation and greed are not good enough reason to write anything.“
Meer Do I Hear a Waltz?: audio en video
Ga naar Meer Sondheim voor het complete Sondheim-archief.
Recensies van Do I Hear a Waltz?
Originele productie (1964)
“One admires the self-restraint of the creators of Do I Hear a Waltz?. They were wise not to overload the musical with production numbers; their taste was unexceptionable when they chose not to turn their work into a brash, noisy affair, which would have been out of keeping with their theme. At the same time one cannot suppress a regret that they failed to be bolder. For there are times, particularly in the early stages, when the songs are merely a decoration. They give the impression that they are there because a musical requires music. They do not translate the story into the fresh and marvelous language that the rich resources of the musical stage make possible.
Do I Hear a Waltz? is not a great musical. It does not make Venice materialize in spirit as it might. But it has the courage to abjure garishness and stridency. It speaks and sings in a low key. It is faithful to the sentimental tale that is its source.” – Howard Taubman, New York Times (1965)
Encores! productie New York (2016)
“Rodgers and Sondheim famously didn’t get along in their sole collaboration, and the tension is mirrored in the score, which combines the former’s trademark lyricism with the latter’s caustic wit. There are some gorgeous ballads, including “Someone Like You” and “Take the Moment,” beautifully sung by veteran opera singer Troxell, as well as the joyous title song. But there are also such sardonically funny numbers as “This Week’s Americans,” [sic, red.] “What Do We Do? We Fly?” and “No Understand.” None of it registers as among Rodgers or Sondheim’s best work, but even their second-tier material is superior to almost everyone else’s. […] It’s easy to see why Do I Hear a Waltz? failed originally and why it probably couldn’t sustain a commercial run now. But as always, one must be grateful to Encores! for providing the opportunity to reassess this flawed gem. – Frank Scheck, The Hollywood Reporter (2016)
“In its current, beautifully assembled Encores! incarnation, directed by Evan Cabnet, Waltz still comes across as a show about the pursuit of passion that has little passionate urgency itself. As it charts the bumpy course of Leona’s summer love affair, the show feels as anxiously ambivalent as its heroine. Its odds of ever being reborn as a commercial Broadway success are slight. […]I can’t say that this Waltz ever thrilled me. But I was fascinated by every second of it, and by the unresolved conflict of talents it embodies.
As in much of Laurents’s work, the tone of Waltz wobbles between sentimentality and cynicism. The same tension is felt in the songs, with Rodgers and Mr. Sondheim tugging in different directions and ending up in a rather listless draw. Rodgers’s score, although beautifully performed by the Encores! orchestra (directed with charm by Rob Berman), mostly seems to float up a lazy canal, with surprisingly unvaried rhythms. […]
Only occasionally do you hear Mr. Sondheim wielding words with the dexterity for which he is famous. A breakout exception like the devastating ode to marital hypocrisy, “We’re Gonna Be All Right,” feels out of sync with the characters who sing it. […] Every so often, though, a whiff of the “wonderful mystical magical miracle” (to borrow a phrase from Leona) stirs the air. ” – Ben Brantley, New York Times (2016)
